Pustostan w Teatrze Kameralnym. Dyplom XV LO bez taryfy ulgowej

Na scenie Teatru Kameralnego im. Wandy Rucińskiej zamiast świątecznej pocztówki — tarcie, milczenie i role, w które wpada się jak w kolejne kostiumy. Pustostan to dyplomowe przedstawienie licealistów, oparte na dramacie Maliny Prześlugi i zagrane przez klasę kończącą profil humanistyczno‑teatralny. Brzmi ciężko? Tu żart i groteska tną jak szkło, więc śmiech uwiera.

Autorzy biorą na cel to, co wydaje się nietykalne: rodzinną Wigilię. Zamiast ciepła — gesty jak z instrukcji obsługi, życzenia powtarzane bez życia, opłatek odklejony od znaczeń. Prezenty? Od „chińskiego Mikołaja”, byle pasowało do reklamy. Ten świat jest gładki, ale zimny; mówi o bliskości, choć ucieka od rozmowy.

Najmocniej zostaje w głowie Babcia — na uboczu, jakby nikt nie miał dla niej czasu. Bez fajerwerków, z prawdziwym tęsknieniem. Obok niej milczy pies, prosty znak miłości, która niczego nie żąda. I nagle robi się cicho, bo nie ma gdzie schować wstydu.

Za dyplom odpowiada XV Liceum Ogólnokształcące im. Jeremiego Przybory — konkretnie klasa 4b o profilu humanistyczno‑teatralnym. Na scenie stanęło 25 młodych wykonawców, a za światło, dźwięk i porządek scen zmagało się 5 koleżanek i kolegów. Ich droga do premiery trwała cztery lata: ćwiczenia z dykcji i ruchu, praca nad tekstem, konsultacje z nauczycielami oraz aktorami‑trenerami. Solidna robota, nie jednorazowy zryw.

Intensywny finisz zaczął się od września — próby w każdy poniedziałek, dłubanie przy scenach, zmiany, przepisywanie wejść. Role nie spadły z nieba, ustalały się w procesie. „Nie mieliśmy tremy, raczej ekscytację. Tekst bywa ‘poucinany’, więc liczyła się pamięć i tempo — role przydzielaliśmy stopniowo” — mówią młodzi aktorzy.

Na poziomie formy jest ostro: przerysowane kolędy, popkulturowa seksualność jak z klipów, „nieproszony gość” zamiast bajkowego wybawcy. Tymi chwytami Pustostan wbija szpilkę w przyzwyczajenia i legendy o rodzinnym cieple. A w tle — dramat Maliny Prześlugi, który pomaga nazwać to, co zwykle przemilczane.

Czy to spektakl wygodny? Nie. I właśnie o to chodzi. Spójrz na własny stół: ile w nim rozmowy, a ile dekoracji. Pustostan pyta o to wprost.