Nitro-Chem z Bydgoszczy na froncie modernizacji armii. Rozbudowa i nowe linie produkcyjne

Model zaprezentowany przez PGZ zakłada utworzenie trzech wyspecjalizowanych ośrodków produkcyjnych. Pierwsza fabryka ma produkować klasyczną amunicję 155 mm we współpracy z dotychczasowymi partnerami, druga – nową generację pocisków dla armatohaubic KRAB, KRAB-2 i K9, a trzecia, tzw. Prochownia, będzie centrum technologii prochów i ładunków wielkokalibrowych.

Całość projektu została objęta wsparciem finansowym Skarbu Państwa na poziomie 2,4 miliarda złotych z Funduszu Inwestycji Kapitałowych. Kluczowym założeniem – poza zwiększeniem mocy produkcyjnych – jest budowa rozproszonego, odpornego systemu produkcji, zapewniającego Polsce niezależność i bezpieczeństwo w sytuacjach kryzysowych.

Wśród beneficjentów programu znalazł się Nitro-Chem – bydgoski zakład chemiczny, który od lat specjalizuje się w produkcji materiałów wybuchowych. Teraz, dzięki nowemu finansowaniu, spółka ma kilkukrotnie zwiększyć swoje możliwości elaboracji amunicji wielkokalibrowej.

Rozbudowa obejmie zarówno infrastrukturę, jak i zakup specjalistycznych maszyn do elaboracji pocisków techniką zalewania i ślimakowania. To technologie, które pozwalają precyzyjnie i bezpiecznie wypełniać skorupy amunicji materiałami wybuchowymi, kluczowe dla nowoczesnej amunicji 155 mm.

Nowa inwestycja to również perspektywa wzrostu zatrudnienia. Spółka planuje utworzenie nowych miejsc pracy oraz rozwój kompetencji w obszarze produkcji wojskowej. Budowa nowoczesnych linii technologicznych ma być odpowiedzią na rosnące potrzeby Sił Zbrojnych RP oraz sojuszników NATO.

Inwestycje nie ograniczają się jedynie do Bydgoszczy. Pieniądze z FIK trafiły także do Zakładów Metalowych „Dezamet” (1,358 mld zł), Mesko S.A. (887 mln zł) i Zakładu Produkcji Specjalnej „Gamrat” (66 mln zł). Każda ze spółek rozwija odrębny segment procesu produkcji amunicji – od skorup, przez korpusy, po gazogeneratory zwiększające donośność pocisków.

PGZ nie kryje, że projekt jest elementem głębszej transformacji grupy. Nowa architektura przemysłu zbrojeniowego opiera się na koordynacji spółek według domen produktowych. Celem jest nie tylko zwiększenie zdolności wojskowych Polski, ale również zbudowanie autonomii przemysłowej na dekady.

Nie bez znaczenia pozostaje czynnik geopolityczny. Wojna w Ukrainie obnażyła niedostatki w zdolnościach produkcyjnych państw NATO i przyspieszyła decyzje o rozwoju własnych zasobów.

W całym projekcie pozostaje jedna niewiadoma – trzecia fabryka, tzw. Prochownia, która ma odpowiadać za produkcję prochów i ładunków. Lokalizacja tego zakładu nie została jeszcze ujawniona. PGZ planuje w najbliższych tygodniach złożyć wniosek o dofinansowanie jej budowy. Niewykluczone, że wybór miejsca będzie elementem większej układanki politycznej i przemysłowej – obejmującej dostęp do surowców, transportu i lokalnej akceptacji społecznej.