Nominacja profesorska dla prof. Marka Macko (UKW)

Bydgoszczanin, którego prace łączą inżynierię maszyn z implementacjami druku 3D, dołączył do grona profesorów tytularnych. To nominacja profesorska dla prof. dr hab. inż. Marka Macko, prorektora ds. rozwoju i współpracy Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. Tytuł dotyczy nauk inżynieryjno‑technicznych w dyscyplinie inżynieria mechaniczna, a akt nominacyjny wręczył Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Karol Nawrocki.

Prof. Marek Macko od lat prowadzi badania nad konstrukcją maszyn, właściwościami materiałów i komputerowym wspomaganiem procesów przetwórczych. W ostatnich latach koncentruje się na zastosowaniach druku 3D w technice i inżynierii biomedycznej — czyli przy rozwiązaniach, które trafiają z laboratoriów do realnych urządzeń i medycznych narzędzi. Na UKW pracuje na Wydziale Mechatroniki (wcześniej Wydział Matematyki, Fizyki i Techniki), a władze uczelni powierzyły mu kierowanie rozwojem i współpracą z otoczeniem gospodarczym.

Jego droga zaczęła się w Bydgoszczy: Technikum Elektroniczne, następnie Wyższa Szkoła Pedagogiczna i Akademia Techniczno‑Rolnicza na kierunku mechanika i budowa maszyn. Doktorat z budowy i eksploatacji maszyn obronił na Wydziale Mechanicznym ATR w Bydgoszczy, a habilitację uzyskał na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki Akademii Górniczo‑Hutniczej w Krakowie. Do tego dołożył menedżerskie studia MBA w Wyższej Szkole Bankowej w Gdańsku — zestaw kompetencji, który dobrze widać w jego projektach naukowo‑wdrożeniowych.

Dorobek prof. Macko to ponad 220 publikacji, w tym przeszło 160 artykułów z listy MNiSW. Na koncie ma 17 patentów i zgłoszeń patentowych, a także doświadczenie z uczelni i ośrodków badawczych w Finlandii (Uniwersytet w Oulu), Niemczech (TU Chemnitz, Freiberg), Austrii (TU Wien), Izraelu (Technion), USA (Salt Lake City, Denver, Charlottesville – University of Virginia), Słowenii, na Węgrzech i Słowacji (University of Žilina). Kierował i współrealizował projekty finansowane przez KBN, MNiI, MNiSzW, NCN i NCBiR; obecnie, w latach 2023–2025, prowadzi zespół UKW w programie EUREKA – Innovation Beyond Borders.

Jako prorektor ds. rozwoju i współpracy w kadencjach 2016–2020 i 2020–2024 zintensyfikował relacje uczelni z przedsiębiorstwami oraz administracją regionu. Zaktywizował Centrum Transferu Technologii i Innowacji — co przełożyło się na wzrost przychodów z badań zleconych — i szeroką promocję innowacyjności UKW. Za te działania uczelnia sięgała po laury: Polska Nagroda Inteligentnego Rozwoju 2017, tytuł „Uczelnia Przyszłości” 2018, wyróżnienie Symbol Rektora XXI wieku, nagroda Marszałka Województwa Kujawsko‑Pomorskiego za Bydgoski Festiwal Nauki oraz „Lider Gospodarki Regionalnej” 2020 przyznany przez Europejski Ośrodek Rozwoju Gospodarki.

Poza uczelnią działa m.in. w Komitecie Monitorującym Urzędu Marszałkowskiego, Kujawsko‑Pomorskiej Agencji Innowacji, Radzie Dialogu Społecznego i Bydgoskim Klastrze Przemysłowym. Był w zespole programowym przy Urzędzie Miasta w Bydgoszczy ds. zagospodarowania Młynów Rothera — przykład łączenia nauki z miejskimi projektami rozwojowymi.

Jest laureatem programu MNiSzW „TOP 500 Innovators” — staż realizował na Uniwersytecie w Cambridge i w Oxfordzie. Od 2018 roku recenzuje w programie Horizon (m.in. European Innovation Council and SMEs Executive Agency, European Research Executive Agency, Clean Aviation, HORIZON‑EIC‑2022‑Pathfinder‑Open, Widera). Należy do Polskiej Akademii Nauk (Oddział w Lublinie, Komisja Nauk Inżynieryjno‑Technicznych), kieruje Bydgoskim Towarzystwem Naukowym jako prezes, działa w Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Mechaników Polskich (Zarząd Oddziału Bydgoszcz, złota odznaka SIMP), a także w IAENG i ASME.

W dorobku ma też ponad 80 nagród z konkursów i targów o profilu naukowo‑wdrożeniowym w kraju i za granicą. Otrzymał Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi oraz Nagrodę Ministra Nauki za znaczące osiągnięcia naukowe. Na co dzień — poza laboratorium i uczelnią — uczy narciarstwa, latem szkoli się na kitesurfingu i odnawia stare motocykle. Ta mieszanka precyzji i cierpliwości dobrze tłumaczy, skąd biorą się projekty, które z nominacji profesorskiej robią naturalny kolejny krok.