Wiklina w sercu miasta. Nowa Łuczniczka na Starym Rynku

Wiklinowa forma łączy tradycyjny materiał rzemiosła z miejską ikoną — to sygnał, że folklor i tożsamość lokalna potrafią brzmieć współcześnie, także w śródmiejskiej przestrzeni publicznej.

Autorka, Anna Maciejewska, sięgnęła po naturalny surowiec. Z plecionych pędów powstała dynamiczna sylwetka łuczniczki — smukła, napięta w geście, dobrze widoczna z osi Mostowej. Materiał daje inną grę światła i cienia niż metal: w dzień rzeźba „oddycha” ażurowo, wieczorem kontur rysuje się miękko na tle kamienic. Skala przekracza wzrost przechodnia, ale nie przytłacza rynku — to raczej czasowy akcent zapraszający do zrobienia kroku bliżej.

Oryginał Ferdinanda Lepckego powstał w 1908 r., a w 1910 r. trafił do Bydgoszczy. Początkowo stał przy dawnym Teatrze Miejskim, tuż przy moście na Brdzie; zakup sfinansował Lewin Louis Aronsohn, zamożny fabrykant i filantrop. Od 1960 r. rzeźba, którą znają pokolenia bydgoszczan, stoi w parku im. Jana Kochanowskiego, naprzeciw Teatru Polskiego. Z czasem doczekała się „sióstr” — mniejszych odlewów w Niemczech oraz współczesnej wariacji nad Brdą.

W kwietniu 2013 r., na placu przed Operą Nova, odsłonięto „Łuczniczkę Novą” — smuklejszą interpretację nawiązującą do pierwowzoru. W związku z budową czwartego kręgu Opery figura została czasowo zdjęta i ma wrócić przed wejście po zakończeniu inwestycji. Dzisiejsza wiklinowa wersja dopełnia tę opowieść: pokazuje, że symbol miasta można czytać na nowo, bez zrywania z historią.

Wiklina nie pojawiła się przypadkiem. Dożynki Województwa Kujawsko‑Pomorskiego 2025 ściągnęły do Bydgoszczy środowiska związane z rolnictwem, rękodziełem i lokalną kulturą. Taki materiał przy Starym Rynku działa jak pomost między regionalnym rzemiosłem a miejskim rytmem. Na co dzień rzeźba pełni funkcję orientacyjnego punktu i tła do zdjęć; w weekendy, gdy ożywa trakt z Mostowej, staje się naturalnym przystankiem na trasie spaceru.