Teatr seniorów Bydgoszcz: „Nasza Klasa” w KPCK od 18 lat

W Kujawsko-Pomorskim Centrum Kultury w Bydgoszczy działa zespół, który udowadnia, że teatr seniorów Bydgoszcz to energia, dyscyplina i wspólnota. Co wtorek na sali prób zbierają się aktorzy-amatorzy, by ćwiczyć nowy materiał – i żeby się spotkać. Ta scena trzyma ich w dobrej formie. Dosłownie i w przenośni.

Teatr Form Różnych „Nasza Klasa” powstał 18 lat temu z inicjatywy Teresy Wądzińskiej oraz Ireneusza Frelichowskiego, ówczesnego dyrektora KPCK. Wądzińska — aktorka z dorobkiem w teatrach w Szczecinie, Koszalinie i Bydgoszczy, a w naszym mieście wieloletnia szefowa „Estrady” — do dziś reżyseruje każdy program i pilnuje scenicznej dyscypliny. O kostiumy i rekwizyty dba Danuta Lewandowska, a sprawami organizacyjnymi zajmuje się Kordian Kaniecki. Nad zespołem czuwa zespół KPCK z dyrektor Ewą Krupą na czele — to w ich siedzibie „Nasza Klasa” ma dom i zaplecze.

Przez te lata powstało 26 programów — od poetyckich po kabaretowe i historyczne. W repertuarze są m.in. „Tajemniczy Wieczór (wigilia)” i „Polsko Ojczyzno Moja” (poetyckie), „One budowały niepodległość” (historyczny) oraz „Udręki Osęki” (kabaretowy). Po teksty zespół chętnie sięga do dorobku bydgoskiego satyryka i poety Zdzisława Prussa — limeryków, „żartów na stronę”, wspomnień z PRL-u. Muzyczną oprawę spektakli najczęściej opracowywał Waldemar Knade. Ten zestaw daje publiczności wachlarz emocji: od śmiechu po cichą zadumę.

Zespół nie zamyka się w jednej sali. Jeżdżą do ośrodków kultury w Dobrczu, Białych Błotach, Kcyni i Niewieścinie, współpracują z Uniwersytetem Trzeciego Wieku w Bydgoszczy i są rozpoznawalni w bydgoskich placówkach osiedlowych: w Bartoszu, Orionie, Arce i Modraczku, a także w bibliotekach na Błoniu i Londynku. Odwiedzili więzienie w Koronowie i hospicjum w Bydgoszczy. Występowali na Starym Rynku z bajkami na Dzień Dziecka, a podczas Marszu Kapeluszowego grali na Wyspie Młyńskiej.

„Nasza Klasa” uczestniczyła sześciokrotnie w ogólnopolskich Przeglądach Artystycznych Uniwersytetu Trzeciego Wieku i czterokrotnie wracała z nagrodami — w kategoriach kabaretu i teatru. To jeden z tych stałych, oddolnych projektów, które budują codzienność bydgoskich domów kultury — od Błonia po Londynek.

Skąd ta konsekwencja? „Świat to teatr, a ludzie to aktorzy, a tymi najwartościowszymi jesteśmy my seniorzy z dużym bagażem doświadczeń dobrych i złych” — mówią członkowie zespołu. Do tego dorzucają zdanie, które wybrzmiewa jak zobowiązanie: „Nie potrafimy żyć bez teatru i bez siebie. I zapraszamy chętnych Bydgoszczan w swe szeregi”.

Jeśli więc szukasz miejsca, gdzie można działać razem i mieć scenę na wyciągnięcie ręki, kierunek jest prosty: próby odbywają się co wtorek w siedzibie Kujawsko-Pomorskiego Centrum Kultury w Bydgoszczy. Kolejne programy są już ćwiczone, a nowe głosy i doświadczenia mogą tylko tę scenę wzmocnić.