Rewitalizacja ul. Nakielskiej w Bydgoszczy nabiera tempa

Na Wilczaku w Bydgoszczy, przy ul. Nakielskiej 71, ekipy zdejmują stare pokrycie i układają nowe. To nie jest kosmetyka — remont dachu ma zamknąć budynek przed wilgocią i umożliwić kolejne etapy odnowy. Mieszkańcy przechodzą obok rusztowań, a nad bramą widać zachowaną, ciężką stolarkę wejściową. Front kamienicy domyka trójkątny szczyt, a w jego osi wysunięto balkon; wyżej i niżej biegną gzymsy, które po porządnym remoncie znowu zacienią elewację tak, jak trzeba.

Sama kamienica przy Nakielskiej 71 stoi na planie czworoboku, ma trzy kondygnacje i wielospadowy dach. Od północnego zachodu wychyla się niewielki wykusz, który przełamuje ścianę i łapie więcej światła. Elewację zdobią płyciny z geometrycznym rysunkiem — po czyszczeniu te wzory będą czytelniejsze także z drugiej strony ulicy. Sąsiedzi już to znają: wcześniej odnowiono sąsiednie budynki z numerami 69 i 75, więc ta część pierzei składa się w spójniejszy obraz.

W zasięgu kilku przecznic spółka ADM zleciła przygotowanie dokumentacji do podłączenia budynków 25 i 51 do miejskiej sieci ciepłowniczej. To etap papierowy, ale bez tych rysunków i uzgodnień nie ma robót w terenie. W ostatnich latach kamienice z numerami 25 i 51 przeszły też konserwatorskie odświeżenie elewacji — kiedy rury ciepłownicze wejdą do gry, zmiany obejmą nie tylko fasady, ale i instalacje.

Przy ul. Nakielskiej słychać także odgłos zupełnie innego placu budowy. Dawny teren przemysłowy po fabryce obrabiarek wypełniają dziś budynki mieszkalne — hale i podwórza zmieniają się w kwartały z mieszkaniami. W kolejnych etapach zapowiedziano rewitalizację zabytkowych zabudowań u zbiegu ul. Nakielskiej i Stawowej. Ten narożnik, widoczny z daleka, po remoncie może stać się lokalnym znakiem rozpoznawczym. Najciekawsze jest to, że projekt łączy nowe funkcje z zachowaniem historycznej tkanki — to rzadkie, ale tu wpisane w plan.

Dzisiejszy ruch na Nakielskiej to dalszy ciąg historii długiej na półtora wieku. Ulica wyrosła ze starego traktu łączącego Bydgoszcz z Nakłem i wsiami położonymi na południowej krawędzi doliny. W 1872 r. nad jezdnią stanął wiadukt linii kolejowej do Inowrocławia, a pod koniec XIX wieku pojawił się bruk i zwarte pierzeje. W 1901 r. ułożono torowisko tramwajowe (do ul. Wrzesińskiej), a w latach 1904–1906 zbudowano neogotycki kościół ewangelicki — dzisiejszy kościół Miłosierdzia Bożego. Po zasypaniu części Starego Kanału Bydgoskiego w 1973 r. powstała łącznica od ronda Grunwaldzkiego do ul. Wrocławskiej. Te daty wyjaśniają, skąd na Wilczaku tyle budowlanych warstw i dlaczego każdy remont trzeba zsynchronizować z sąsiadami.

Miasto prowadzi tu uporządkowaną rewitalizację: od dotacji konserwatorskich i nakazów remontów, przez zwolnienia z opłat za zajęcie pasa drogowego pod ogródki kawiarniane, po konkursy oraz przebudowy ulic, chodników i mostów. Przy prezydencie funkcjonuje Rada ds. Estetyki, która opiniuje kluczowe projekty, a plastyk miasta interweniuje tam, gdzie detal i kolorystyka decydują o odbiorze całej ulicy. Na kierunek zmian wpływają też miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, które wyznaczają ramy zabudowy.

Wspólnie z mieszkańcami wybrano wariant docelowej przebudowy ul. Nakielskiej. Założenia są czytelne: zachowanie wszystkich istniejących pierzei oraz wprowadzenie tram-buspasów z przystankami wiedeńskimi. To rozwiązania, które mają uporządkować ruch i ułatwić dostęp do komunikacji. Gdy dach na Nakielskiej 71 będzie gotowy, a kolejne adresy podepną się do miejskiego ciepła, łatwiej będzie przenieść tę koncepcję z planów na ulicę.